Rel’Ocean* - De Relatie met de Oceaan

*[(neol.) – van Eng. relationship /rɪˈleɪ.ʃən.ʃɪp/ – „relatie, verbinding” + Eng. ocean /ˈoʊ.ʃən/ – „oceaan”]

Wonen, varen en werken aan de Atlantische Oceaan in Tarifa heeft voor mij een geheel nieuw perspectief geopend op zowel kitesurfen als het leven. Door het leiden van de kiteschool Lost Elementos ontmoet ik veel mensen die voor het eerst oog in oog staan met de grenzeloze kracht van het water – en ik wil mijn gedachten en lessen delen die ik heb geleerd door Moeder Natuur te observeren en haar correlatie met de menselijke ziel.

De meesten van ons hebben hun eerste babystapjes (of beter gezegd: hun eerste rakjes) gezet op ondiep, rustig water – op vlakke lagoons of binnenwateren. We houden allemaal van de perfecte „flat”. We gaan het water op, hebben vaste „grond” onder ons board en kunnen ons voor de volle honderd procent op onszelf en onze vooruitgang concentreren.

Maar dan komt de dag dat een vriend ons overtuigt om op de open zee te gaan varen, of onze partner boekt een kitesurfvakantie in Tarifa, op Fuerteventura of in Kaapstad.

Het is prachtig: een zandstrand, het eindeloze blauw van de oceaan, je pompt je kite op, lijnen uitrollen en je gaat het water op. En hier verschijnt iets nieuws. DIT WATER LEEFT. Je moet de branding trotseren, de brekende golven overwinnen en je ogen overal hebben om niet „gewassen” te worden. Er ontstaan stromingen en getijden. Je drinkt liters zout water en vraagt je af hoe je zo naïef kon zijn om te denken dat je al kon kitesurfen.

„IN ÉÉN WOORD”: GEVECHT–WASMACHINE–CENTRIFUGE.

Ongeacht je niveau – of je nu bodydrags doet of al complexe tricks beheerst – de eerste ontmoeting met de oceaan zet alles direct in perspectief.

„Waarom dan?”, zul je vragen. Waarom kiezen we voor de oceaan als we ook gewoon chill heen en weer kunnen varen op vlakke lagoons? Ik heb mezelf die vraag ook gesteld. Totdat ik een ongelooflijke relatie opmerkte.

Laten we dus in deze overwegingen duiken.

NIVEAU –1: De relatie met de oceaan is als de relatie met een ander mens

Zeker, ieder van ons heeft in een fase van het leven het comfort ervaren van het inrichten van een eigen ruimte, het nemen van zelfstandige beslissingen en het genieten van volledige onafhankelijkheid. In zo'n tijd ontwikkelen we heel gemakkelijk routines en gewoonten; we hebben tijd voor rust, reflectie en zelfregulatie. We voeren gedurfde ideeën uit. We hebben een gevoel van controle en de balans om ons leven bewust te sturen.

Precies datzelfde gevoel hebben we bij het varen op vlak water.

Maar dan komt de dag dat een partner, een vriendin of een ouder ons leven binnenstapt – en onze gewoonten, routines en handelingen worden getoetst door de dynamiek van die relatie. Het blijkt dat ons gevoel van controle bedrieglijk was en de balans alleen werkte omdat de grond onder onze voeten niet bewoog.

Varen op de oceaan is de leer van het „in relatie zijn”. Het handelen in een variabele omgeving. Respect hebben voor de dynamiek van de andere kant. De acceptatie van de schommelingen – van zowel het water als de emoties.

Ondanks de wispelturigheid: het vermogen om jezelf trouw te blijven en de kracht te vinden om je eigen ideeën uit te voeren. Ondanks de moeilijkheden: de kracht om jezelf uit te drukken in de golven en de verlamming te overwinnen die gepaard gaat met onvoorspelbaarheid – zowel op de golven als in een relatie.

Het is werken met een levend, vaak onvoorspelbaar organisme. Laten we dieper gaan.

NIVEAU –2: De relatie met een ander mens weerspiegelt de relatie met jezelf

Varen op spiegelglad water is als het kijken naar je eigen spiegelbeeld – het is een tweedimensionale reflectie van wie we zijn. We zijn echter meerdimensionale wezens, en wat we op het vlakke water of in de badkamerspiegel zien, is niet het volledige beeld van de diepte van ons wezen.

Om onszelf echt volledig te leren kennen, hebben we een meerdimensionale spiegel nodig, die we in het leven vinden in onze relaties.

Pas in een relatie merken we dat we ons bij de andere persoon vaak precies aan datgene irriteren wat we aan onszelf niet leuk vinden. Hoe we reageren op de dynamiek van een ander persoon, laat zien waaraan we zelf nog kunnen werken.

Het bewustzijn van dit mechanisme leidt tot een simpele conclusie – en tegelijkertijd tot het antwoord op de vraag: „Waarom varen op de oceaan?”

NIVEAU –3: De relatie met de oceaan is de relatie met jezelf

Door de oceaan aan te gaan, ontsluiten we de toegang tot een meerdimensionaal beeld van onszelf.

Als we angst voelen voor de diepte van de oceaan, hebben we in werkelijkheid angst om diep in onszelf te kijken. Varen in de golven is een les in acceptatie, respect, observatie en communicatie – zowel met de oceaan als met je eigen innerlijk.

Het is het vermogen om innerlijke rust en ademcontrole te bewaren, terwijl je tegelijkertijd eenheid en synchronisatie met de natuur ervaart – ongeacht haar dynamiek.

Het is de leer om je eigen spectrum aan emoties te accepteren, je eigen innerlijke golven.

Het betekent jezelf toestemming geven om de golf te rijden waar je bang voor bent (niet altijd met succes).

TERUG NAAR DE OPPERVLAKTE

Wanneer we wave riding opnemen in ons kitesurf-menu, moeten we de „laboratorium-spots” met vlak water niet opgeven. In elke relatie is er ook ruimte nodig voor jezelf, en niet alle ervaringen hoeven tot filosofische diepten te reiken.

De oceaan is niet alleen een element dat getemd moet worden. Het is een ruimte om te begrijpen. En als we er doorheen varen, varen we vooral altijd naar onszelf toe.